Rezerwat przyrody "Staniszewskie Zdroje"

Jest to rezerwat leśny położony na stromym zboczu doliny górnej Łeby,
w pobliżu wsi Sianowo, zatwierdzony w 1971 roku na obszarze 10,42 ha,
a w 1989 r. powiększony do 37,52 ha.
W większej części rezerwatu znajduje się zespół źródeł
oraz ośmiu małych wycieków położonych w dolnej połowie zboczy.

Obszarom tym towarzyszy roślinność o wybitnie źródliskowym charakterze,
co jest rzadkością na Niżu.
Zaznacza się to m. in. prawie zupełnym brakiem gatunków bagiennych,
 oraz udziałem roślin o podgórsko-górskim charakterze rozmieszczenia, jak:
przetacznik górski, manna gajowa
i masowo tu rosnący skrzyp olbrzymi.
Szuwar manny gajowej wraz ze skrzypem olbrzymim stanowią unikatowe zbiorowisko
na terenach niżowych, określane przez botaników mianem rewelacji florystycznej.
Z zespołów leśnych powierzchniowo dominuje żyzna buczyna pomorska z runem obfitym w rzadkie gatunki roślin, jak: perłówka jednokwiatowa,
kostrzewa leśna i marzanka wonna.
Warto jeszcze wspomnieć,
że we florze rezerwatu występuje
aż 11 gatunków roślin rzadkich
 objętych całkowitą ochroną, jak:
obuwik i gnieźnik leśny, tojad dziobaty, wroniec jałowcowaty i goździsty, wawrzynek wilczełyko, naparstnica zwyczajna, bluszcz pospolity
oraz wymienione poprzednio:
skrzyp olbrzymi , manna gajowa
i przetacznik górski.

 

Ponadto stwierdzono występowanie sześciu gatunków objętych ochroną częściową.
Rezerwat "Staniszewskie Zdroje" ze względu na swe szeroko pojęte walory przyrodnicze
jest obiektem wyróżniającym się nie tylko w Kaszubskim Parku Krajobrazowym,
lecz na całym Niżu Polskim.