Zając szarak - Lepus europaeus

W budowie zająca charakterystyczną rzeczą jest to, że ma on znacznie
dłuższe nogi (skoki) tylne niż przednie, oczy (trzeszcze) osadzone całkowicie
na bokach oraz uszy (słuchy) dłuższe od głowy.
Skóra zająca (smuż) pokryta jest kożuchem (turzycą),
który ma włos w zimie dłuższy i gęściejszy.
Ogon (omyk) jest z wierzchu czarny a od spodu czysto biały.
U zajęcy starszych i w zimie kożuch jest jaśniejszy niż w lecie.
Zając ma długość do około 75 cm, wysokość 30 cm, omyk długości 8-10 cm,
skoki przednie 20 cm, tylne 36 cm, masa 3-5 kg.

Występowanie:
Liczniejszy na terenach rolniczych niż w lasach; ostatnio wskutek intensyfikacji rolnictwa jego liczebność silnie spadła, zwłaszcza za zachodzie Europy.
Zające nie lubią terenów bagiennych, a nawet podmokłych.



Warto wiedzieć:

Baśnie, bajki, opowiadania i wielkanocna symbolika uczyniły zająca ulubionym zwierzęciem większości dzieci. Dzięki dużej płodności i przystosowaniu
do życia na terenach otwartych, w tym rolniczych (zając jest ssakiem pochodzenia stepowego) z powodzeniem wytrzymywał do niedawna polowania drapieżników i człowieka, morderczy ruch drogowy, niepokojenie przez włóczące się psy i przekształcanie jego siedlisk przez gospodarkę.
Ostatnio jednak liczebność zająca zaczęła się załamywać i niewykluczone, że w przyszłości trzeba będzie objąć go ochroną. Zając szarak nie kopie nor, robi jedynie płytkie zagłębienie w ziemi, tzw. kotlinkę.

Zając jest roślinożerny, żywi się trawą, koniczyną, burakami, marchwią, ziemniakami, kapustą, rzepakiem, seradelą i oziminami zbóż. Pietruszka, kapusta i buraki stanowią największy jego przysmak.
W zimie, kiedy pola pokryte są grubą warstwą śniegu lub cienkim, ale zlodowaciałym śniegiem, zające zachodzą w nocy do ogrodów i tam obgryzają głąby kapusty i korę z drzew owocowych, pączki drzew i krzewów. Zające żerują nad wieczorem i wczesnym rankiem, a czasami również w nocy; w dzień wypoczywają w kotlinach.
Wzrok ma raczej słaby, ale wszelki ruch dostrzeże nawet z dużej odległości, natomiast stojące nieruchomo przedmioty rozpoznaje tylko z bliskiej odległości.
Twierdzenie, że zając śpi z otwartymi oczami, nie pokrywa się z prawdą.
Zając ma kożuch koloru ziemi i to daje mu pewność, że nie zostanie zauważony. Dlatego można nieraz podejść zająca w kotlinie na bliską odległość i obserwować, ale nie oznacza to, że zając śpi w tym czasie.
Jeśli bowiem śpi, to oczy ma zamknięte.
Zając wydaje głos w zasadzie tylko wtedy, kiedy znajduje się w bezpośrednim niebezpieczeństwie, np. goniony przez psa albo kiedy jest ranny
(głos wydawany wówczas przez niego nazywa się kniazieniem).
Zając, mimo że przebywa na suchych terenach, wody się nie boi. Jeżeli zachodzi potrzeba, potrafi przepłynąć rzekę wpław lub przejść po kruchym i łamliwym lodzie.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poznać jego tropy
- polecam zajrzeć na tą stronę - kliknij.