Wiewiórka - Sciurus vulgaris

Nie do pomylenia z żadnym innym zwierzęciem.
Umaszczenie różne, dzięki dużej zmienności osobniczej ubarwienia - od jasnorudego przez intensywnie rude do czarno brązowego.
Wydatne pędzelki na uszach mają one tylko w zimie, latem znacznie mniejsze.

Występowanie:
Lasy mieszane ze starymi drzewostanami, a także duże, stare ogrody, parki i cmentarze.

Warto wiedzieć:
Zimą bardziej puszysty ogon, służy wiewiórce do okrywania się nim, niczym kołdrą.
Spędza całe dnie w dziupli lub mającym 20-40 cm średnicy gnieździe, zbudowanym w rozwidleniu gałęzi wysoko nad ziemią.

Wiewiórka, oprócz owoców, nasion drzew, grzybów i owadów, zjada także ptasie jaja i pisklęta,
co miłośnicy przyrody mają jej czasami za złe.
Jesienią zbiera zapasy na zimę, głównie orzechy i żołędzie, które ukrywa w dziuplach lub zagrzebuje w ziemi. Dobra pamięć i ostry węch umożliwiają jej odnalezienie zimą większości z nich.