Sarna - Capreolus capreolus

Sarna ma drobną i proporcjonalną budowę z tym, że wyższy ma zad niż kłąb.
Głowę ma trójkątną, klinowatą, szyję wąską, cewki (nogi) cienkie i sprężyste, zakończone racicami i powyżej nich z tyłu szpilami.
Suknia sarny w lecie, od maja do końca września, jest czerwono brązowa,
a od października do kwietnia siwo brązowa albo siwo żółta.
Dolna warga i szyja od dołu są srebrnoszare.
 W okolicy ogona, na pośladkach sarna ma białą plamę
nazywaną talerzem lub lusterkiem.
Kozioł ma długość 95-130 cm, wysokość w kłębie ok.75cm i masę 15-30kg.
Młode sarny są od urodzenia pokryte białymi plamkami,
które znikają mniej więcej po 2 miesiącach

Występowanie:
Sarny mają zdolność dostosowywania się do warunków terenowych
i dlatego żyją prawie w każdym większym kompleksie leśnym,
a także na dużych przestrzeniach bezdrzewnych (sarna polna).
Sarny najczęściej spotyka się w lasach mieszanych lub liściastych,
ale także w lasach iglastych. Trzymają się w pobliżu brzegów lasu,
gdzie zwykle jest bogatsze podszycie, różne krzewy i młode krzaki.

Warto wiedzieć:
Sarny są w zasadzie zwierzyną stałą w obranej ostoi;
nie oddalają się od niej zbyt daleko.
Także młode pokolenie żyje w pobliżu miejsca urodzenia.
W jesieni i zimie sarny żyją w stadzie (rudlu) składającym się z kóz,
koźlaków i kozłów (rogaczy).
W lecie sarny z lasu przenoszą się na przyległe, łąki i pola (w zboża),
skąd wracają po sianokosach i żniwach.
Rodzące się w maju-czerwcu koźlęta padają często ofiarą żniwiarek.

Na jesieni wchodzą głębiej w las, gdzie łatwiej jest im przeżyć trudny okres zimy. Odkopują wtedy przednimi cewkami owoce drzew,
delikatniejsze krzewy, wrzos i zioła.
Chętnie żerują w maliniakach i jeżynach.
W zimie sarny zjadają gałązki drzew iglastych, które zawierają znaczny procent wody i w ten sposób uzupełniają
sobie brak dostępu do wody.
Kozioł (rogacz) ma poroże (parostki), zaś koza jest bezroga.

 

 

Sarny w razie przestraszenia się i ucieczki zjeżają sierść lustra,
przez co powiększa się ono prawie dwukrotnie, pokrywając prawie całe pośladki.
Ma to praktyczne znaczenie dla koźlaka i innych sarn,
które widzą się wzajemnie, w razie ucieczki, nawet w ciemnym lesie.
Kozioł co roku buduje nowe poroże i zrzuca je późną jesienią.
Niezwłocznie po utracie parostków rozpoczyna się budowa nowego poroża.
Poroże kozła, ma wysokość 25-30 cm.
Tyki dojrzałego kozła mają dwie odnogi i grot (szóstak).
Odnogi są skierowane jedna do przodu, druga do tyłu.


Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poznać jej tropy
- polecam zajrzeć na tą stronę - kliknij.