Lis - Vulpes vulpes

Lis należy do rodziny psów. Nogi (stawki) ma cienkie, krótkie, tułów długi,
ogon(kita) ma długi i puszysty, pysk długi i wąski z czarnym nosem(wietrznikiem)
i wąsami, oczy (ślepia) skośne, uszy krótkie stojące na boki.
Futro lisa jest kasztanowo brązowe lub kasztanowo żółte.
Dolna część pyszczka, podgardle, pierś, podbrzusze,
wewnętrzna strona nóg - biała, a koniec ogona (kwiatek) - biały lub czarny. Przeciętna długość lisa mierzona razem z kitą wynosi około 115 cm (95 - 135),
w tym kita ma około 40 - 50 cm.
Wysokość około 35 cm (35 - 40), masa około 7 kg (4 - 8 kg).

Występowanie:
Lisy żyją zarówno w lesie, jak i w polu.
W lesie lisy obierają miejsce suche (wzniesienia), nawet piaszczyste,
zarośnięte gęsto krzewami i młodnikami.
W polu mają ostoję w krzakach i zaroślach (tarnina) lub jarach dziko zarosłych, czasem nawet w zbożu lub na gołych wzgórzach.



Warto wiedzieć:

Lis jest mięsożerny.
Główne jego pożywienie stanowią myszy, ale zjada także żaby, jaszczurki, ryby, raki, ptaki, jaja ptasie, króliki, zające, a nawet kożlaka. Nie gardzi również padliną. Ponadto zjada jagody i owoce (gruszki, jabłka) oraz ślimaki, dżdżownice i larwy chrząszczy.


 

 

 

W ciągu dnia kryje się w norze, gdzie również lisica rodzi i wychowuje młode
Lisy mają zwykle kilka nor, przy czym jedna stanowi ich stałą siedzibę,
a inne dają im tylko chwilowe schronienie w niebezpieczeństwie lub w czasie niepogody. Lis jest leniwy w kopaniu nor i dlatego często korzysta z nor borsuczych, a nawet zamieszkuje z nim razem (czasami wypędza borsuka).

Lis pełni w lesie funkcje sanitarne.
Spośród zwierzyny łownej chwyta bowiem
przede wszystkim sztuki chore i słabe.
Największe szkody robią lisy w lecie, kiedy to stare muszą dostarczać żeru młodym. Wtedy zakradają się nawet do zabudowań gospodarczych, aby zdobyć drób lub złapać oddaloną od zabudowań kurę itp.
Lis prowadzi życie bardzo ruchliwe.
W zasadzie większą część doby kręci się w poszukiwaniu żeru (myszkuje).

 

 

 

Lis jest bardzo ostrożny. Ma nadzwyczaj dobry słuch i węch.
Nawet z odległości kilkuset metrów wyczuje zapach człowieka.
Wzrok ma raczej słaby, dostrzega przede wszystkim przedmioty ruchome
(podobnie jak zając).
Lis chodzi zwykle wolno (sznuruje), węsząc z nisko opuszczonym łbem.
Od czasu do czasu tylko rozgląda się, umie jednak biegać szybko (dyndować)
i zręcznie kluczyć wśród krzaków.
Stara się chodzić stale w ukryciu i osłonie zarówno w lesie
(od gęstwiny do gęstwiny) jak i w polu, korzystając z rowów,
bruzd, krzaków, wysokich traw, upraw i innych osłon.
Lis szczeka podobnie jak pies, ale głosem krótkim o wyższej tonacji.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poznać jego tropy
- polecam zajrzeć na tą stronę - kliknij.