Kuna lesna (tumak) - Martes martes

Podobna do kuny domowej, ale bardziej brązowa niż szara.
Plama szyjna mniejsza, nierozwidlona, przeważnie żółtopomarańczowa.
Nos ma czarny. Kita puszysta, z długim, ostrym, ciemniejszym włosem.
W całości futro lśniące, w zimie ciemniejsze niż w lecie.
Kuna leśna ma długość około 50 cm, ogon około 30 cm,
wysokość około 20 cm i masę do 1,5 kg.


Występowanie:

Lasy Eurazji; w Polsce niezbyt liczna,
ale mimo wszystko liczniejsza
od kuny domowej.
Kuna leśna żyje w lasach całego kraju, najchętniej w gęstych lasach mieszanych. Trzyma się stale obranej przez siebie części lasu. Urządza legowisko w dziuplach starych drzew, najchętniej dębów, w opuszczonych gniazdach lub zarośniętych kamionkach.


 

 

Warto wiedzieć:
W przeciwieństwie do kuny domowej, kuna leśna unika kontaktów z człowiekiem
i środowisk antropogenicznych.
Zamieszkuje niemal wyłącznie lasy (niekiedy duże parki),
w których przemierza spore odległości, często przemieszczając się w koronach drzew. Dzień spędza zwykle ukryta w dziupli.

 

Kuna leśna żywi się głównie złowionymi drobnymi zwierzętami i ptactwem.
Zjada również jaja ptasie, jagody i owoce leśne (szczególny jej przysmak
to jagody jarzębiny). Tumak łapie zarówno myszy, jak i zające, króliki,
 a nawet małe sarniątka. Ze szczególną zawziętością ściga wiewiórki.
Po zachodzie słońca, a czasem i wcześniej, wychodzi na żer.
Zdarza się, że poluje także w ciągu dnia. Zmienia swój rejon polowania
dość regularnie. Zwykle na opolowany już rejon wraca po 5-7 dniach,
w zależności od swoich przyzwyczajeń.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poznać jej tropy
- polecam zajrzeć na tą stronę - kliknij.