Kuna domowa - Martes foina

Wielkości kota domowego; ubarwienie ma szarobrązowe.
Ma futro podobne do leśnej i różni się tylko kolorem i kształtem plamy na podgardlu. Kuna domowa ma długą plamę białą, na piersiach rozwidloną,
sięgającą aż na górną część nóg, jest mniejsza od leśnej.
Charakterystyczne jest jeszcze cieliste ubarwienie jej noska.

Występowanie:
Eurazja, szeroko rozprzestrzeniona i miejscami dość liczna, zwłaszcza na peryferiach osiedli, ale także w zwartych kompleksach leśnych;
w Polsce stosunkowo rzadka.
Kuna domowa żyje na strychach domów i w zabudowaniach gospodarczych, wśród zwałów drzewa lub gałęzi albo też w kamionkach w pobliżu gospodarstw.
Spotyka się ją także w lesie.

 

 

 


Warto wiedzieć:
Na zachodzie Europy kuna domowa stała się w pełni zwierzęciem synantropijnym,
w związku z czym miało z nią styczność znacznie więcej osób,
niż można byłoby przypuszczać: to właśnie kuny są
"duchami" buszującymi na strychach i poddaszach.
Ogólnie jednak kuny domowe wiodą skryty, nocny tryb życia.

Kamionka żywi się przeważnie drobiem, zarówno młodym,
jak i starym, drobnym ptactwem i jajami, ale jej podstawowe
jadło stanowią myszy i szczury; zjada także owoce.
W osiedlach ludzkich skutecznie łowią szczury, pełniąc tym samym pożyteczną rolę.
Kuna domowa znajduje się pod ochroną gatunkową.