Gronostaj - Mustela erminea

 

Bardziej krótkonogi, smuklejszy i mniejszy od kuny (dł. 20-30cm),
 grzbietową stronę ciała ma brązową, brzuszną białą;
w zimie czysto biały, tylko koniec ogona ma czarny.



Występowanie:

Spotykany w różnych środowiskach od leśnych polan
po nieużytki przemysłowe,
najczęściej jednak na urozmaiconych terenach rolniczych,
przede wszystkim w pobliżu wód.

Warto wiedzieć:
Wprawdzie gronostaj potrafi się wspinać,
lecz z reguły poluje na ziemi.
Chętnie przy tym wnika w korytarze karczownika;
chodniki mniejszych gryzoni, np. norników, są już dla niego zbyt ciasne.
Jako częściowo przynajmniej aktywny w ciągu dnia drapieżnik,
bardzo wścibski, jest częściej widywany niż inne łasicowate.

W swej białej szacie zimowej jest w nasze prawie bezśnieżne ostatnio zimy
raczej dobrze widoczny niż zamaskowany, ale wypełnione wewnątrz powietrzem
(i dlatego białe) włosy zapewniają mu za to świetną ochronę przed zimnem.



W rejonie śródziemnomorskim i innych ciepłych stronach swego zasięgu
gronostaj nie zmienia sierści na białą zimową lub robi to tylko częściowo.
Jako niezmordowany łowca szkodliwych gryzoni,
który oczywiście poluje także od czasu do czasu na dzikie króliki,
podlega całorocznej ochronie.