Dzik - Sus scrofa

Podobny jest do świni domowej, różnią go jednak od niej:
wyższy, silniej rozwinięty przód, zad trochę niższy, wyraźnie opadnięty.
W zależności od wieku masa dzika przedstawia się następująco:
warchlaki 15 - 35 kg, przelatki (2-gi rok życia) 35 - 70 kg,
lochy i wycinki 70 - 110 kg.
Długość ciała dojrzałego dzika wynosi ok. 150 - 180 cm, wysokość do 100 cm. Zdarzają się sztuki, osiągające masę do 300 kg i więcej.
Dziki dożywają wieku 15 lat.

Gwizd (ryj) ma długi, słuchy (uszy) stojące, mocno obrośnięte, ogon do 30 cm prosty, zakończony chwostem. Suknia dzika w zasadzie jest czarna,
ale bywa rudawa, brunatna, brązowo siwa, a czasami nawet łaciata.
Nogi (biegi) dzika mają czarne racice (rapcie) oraz z tyłu raciczki (szpile).
Warchlak ma suknię jasną, żółto rudą w ciemne,
podłużne pasy na ciele do 6 miesiąca życia.
Ryj (gwizd) dzika ma twardą, dobrze unerwioną tarczę (tabakierę),
w której znajdują się otwory nosowe.
Gwizd dzika-samca (wycinka i odyńca) uzbrojony jest w kły, tzw. szable,
w dolnej szczęce i tzw. fajki w szczęce górnej.
Lochy też mają kły, ale znacznie mniejsze.
U starych samur są one dobrze widoczne.

Występowanie:
Najodpowiedniejsze warunki dla dzików stwarzają większe lasy liściaste
(dąb, buk), mieszane lub iglaste przeplatane młodnikami iglastymi. Optymalne warunki są na podmokłych chaszczach i w zaroślach bagiennych.

 

 

 

 

 


Warto wiedzieć:
Przodek naszej świni domowej; jest w zasadzie zwierzęciem leśnym,
potrafi jednak żerować również na polach, zwłaszcza w uprawach kukurydzy, ziemniaków i zbóż, gdzie wyrządza niekiedy duże szkody.
W lesie jest wszystkożercą, który oprócz bulw, korzeni, cebul, owoców i pędów roślin zielnych, zjada także dużo zwierząt glebowych - dżdżownic, larw
i poczwarek owadów, a nawet gryzoni - nie sprawia zwykle kłopotów.
Młode, zwane warchlakami rodzą się często już pod koniec zimy.

 

 

Locha żerując z warchlakami,
jeśli wyczuje niebezpieczeństwo, daje warchlakom sygnał głosem ("wuf"), po którym warchlaki przywarowują w trawie lub zbożu tak,
że zapewnia to ich niewidoczność.

 

 

 

 

Locha w razie pisku warchlaka nie obawia się zaatakować człowieka.
Dziki są zwierzyną gromadną, żyją w watahach,
którym przewodzi stara locha. Stare dziki - odyńce i samury - żyją pojedynczo.

Dziki żerują w nocy. W dzień pozostają w swoich barłogach, które robią sobie w gęstwinach leśnych (młodnikach świerkowych, sosnowych i maliniakach).
Latem dziki wyszukują sobie legowiska także w zbożu, kukurydzy lub innych wysokich uprawach. W zimie zalegają chętnie w mrowiskach,
pod wykrotami lub w gęstych młodnikach.
Dzik ma wyjątkowo dobry węch.
Potrafi zwietrzyć człowieka nawet na dużą odległość (500 m).
Dziki mają również bardzo dobry słuch.
Wszelki hałas może spłoszyć dziki nawet z daleka.
Najsłabszy ze zmysłów dzika to jego wzrok.
Dzik nie rozpoznaje człowieka nawet z niedalekiej odległości,
natomiast zauważa wszelki ruch.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poznać jego tropy
- polecam zajrzeć na tą stronę - kliknij.