Żuraw - Grus grus

 

Żuraw to jeden z naszych
największych ptaków.
Jest nieco większy od bociana,
 barwy popielatej z czarnymi końcami skrzydeł i wspaniałym, zwisającym pióropuszem, złożonym
z czarniawych, wydłużonych
i poskręcanych wewnętrznych lotek
II rzędu przykrywających ogon.
W locie ma wyprostowane nogi i szyję.

Występowanie:
W okresie lęgowym na śródleśnych torfowiskach, bagnach, podmokłych łąkach i lasach, poza tym na rozległych łąkach i polach, a także przy brzegach płytkich zbiorników wodnych;
gnieździ się w północno-wschodniej części Europy Środkowej,
w tym również w Polsce.

 

Warto wiedzieć:
Skandynawskie, polskie i niemieckie żurawie - łącznie ok. 30 000 osobników
- ciągną jesienią szerokim zaledwie na 200-300 km "korytarzem powietrznym"
na południowy zachód i zimują na Półwyspie Iberyjskim,
w północnej Afryce, a częściowo aż w Etiopii.
Zachodnią krawędź tego korytarza powietrznego wyznacza
linia Lubeka-Antwerpia-Lille, wschodnią zaś linia biegnąca
od ujścia Wisty przez Odrę na wysokości Kostrzynia,
Lipsk i Men w rejonie granicy hesko-bawarskiej.
Przed odlotem żurawie gromadzą się na tradycyjnych miejscach
zbiórek w rejonie wybrzeża Bałtyku, np. na Rugii, Olandii i nad jeziorem Muritz.
Żurawie są bardzo ostrożne, co znalazło odbicie w powiedzeniu "czujny jak żuraw".
Stada żurawi lecą kluczem i wydają charakterystyczny "klangor"
przypominający głos trąbki (melodyjne "krurr").
Podczas godów samiec kroczy za samicą z wysoko wzniesioną głową,
wykrzykując raz po raz jakby fanfary.
Przed okresem lęgowym odbywają charakterystyczne toki z niezwykłymi tańcami, złożonymi z podskoków, uderzeń skrzydłami, i bieganiem wkoło.
Intensywne wysiłki zmierzające do ochrony tych wspaniałych ptaków
dały pożądany efekt, ponieważ ich liczebność w ostatnich czasach
zaczęła znowu rosnąć, podobnie jak zasięg.
Żuraw żywi się głównie pokarmem roślinnym - nasionami, jagodami,
zielonymi częściami roślin, w tym również uprawnych,
a także dżdżownicami, ślimakami i owadami.