Włochatka - Aegolius funereus

Jest wielkości kosa, o krótkim ogonie
i szerokich, zaokrąglonych skrzydłach rozpiętości 55 cm.
Nogi i palce są obficie upierzone.
Ma dość dużą głowę oraz lśniące,
okrągłe oczy o żółtych tęczówkach.
Szlara, czyli pióra koliście
otaczające oczy i dziób jest jasna, 
o brązowym obrzeżeniu.
Wyraźnie widoczne są szerokie,
białe „brwi" i „wąsy".
 Ciemny wierzch ciała pokryty jest wyraźnymi, białymi plamami.
Spód natomiast jest białawy,
brązowo plamkowany.

Występowanie:
Wykazuje wyraźne upodobanie
do borów z udziałem świerka,
a także do starych drzewostanów sosnowych i sosnowo-świerkowych,
często w pobliżu leśnych łąk, bagien,
polan i dolin rzecznych.

Warto wiedzieć:
Pod koniec zimy rozlegają się w borach świerkowych monotonne,
seryjne pohukiwania.
Można je usłyszeć przez całą noc, począwszy od lutego, aż do maja.
Jest to głos godowy samca włochatki, jednej z naszych najmniejszych sów.
W ten sposób oznacza on swój rewir i przywabia samicę do dziupli.
Dziupla ta była z reguły wcześniej zamieszkała przez dzięcioła czarnego.
Pożywienie włochatki stanowią głównie małe gryzonie
i ryjówki a także niewielkie ptaki.
Dietę dorosłej włochatki uzupełniają jeszcze niewielkie gady,
owady i wyjątkowo-nietoperze.