Kwiczoł - Turdus pilaris

 

Jest mniej więcej wielkości kosa.
Należy chyba do najżywiej ubarwionych przedstawicieli naszych drozdów;
ma popielatą głowę i kuper, kasztanowaty grzbiet i czarniawy ogon.





Występowanie:

W okresie lęgowym zamieszkują przerzedzone, chętnie wilgotne lasy, często świerkowe a także zadrzewienia śródpolne.



W wielu parkach i na cmentarzach, nawet w śródmieściach wielkich miast,
należą obecnie do często widywanych ptaków.

Zimą często spotyka się u nas duże stada kwiczołów,
które przybywają tu ze swych północnych i wschodnich terenów lęgowych.

Warto wiedzieć:
Zwraca uwagę wydawanymi w locie skrzypiącymi i kwiczącymi (stąd nazwa)
dźwiękami a także częstym kolonijnym gniazdowaniem.
Koloni tych potrafią bardzo odważnie bronić przed potencjalnymi wrogami.
Kiedyś były to ptaki typowe dla syberyjskiej tajgi.
Zasięg ich rozszerzał się ze wschodu na zachód:
gnieżdżą się w środkowej Europie dopiero od połowy XIX w.
W zachodniej Europie jest ptakiem lęgowym dopiero od kilkudziesięciu lat.
Dawniej kwiczoł należał (również u nas) do ptaków łownych.
Pokarmem jego są głównie dżdżownice, ponadto owady,
przede wszystkim gąsienice i larwy, następnie ślimaki,
a jesienią różne owoce, zwłaszcza jagodowe.