Dzięcioł duży - Dendrocopos major

 

 

 Dzięcioł duży, zwany inaczej pstrym wielkim,
jest nieco większy od szpaka i sięga 22 cm dł.
Od pozostałych dzięciołów
(oprócz białoszyjego) różni się
dużymi białymi plamami na barkach
i czarną czapeczką na wierzchu głowy
(choć młode mają czapeczkę czerwoną!);
samiec ma czerwoną potylicę;
w odróżnieniu od bardzo podobnego
dzięcioła białoszyjego (D. syriacus),
jego czarna obroża z boku szyi sięga potylicy. Warunkiem jego egzystencji jest
obecność starych drzew.

Występowanie:
Dzięcioł duży jest u nas
najpospolitszym dzięciołem.
Zamieszkuje większe lasy każdego typu - najchętniej jednak bory sosnowe.

Warto wiedzieć:
Ten chyba najlepiej znany z naszych dzięciołów ma doskonale wykształcone wszystkie cechy charakterystyczne dla przedstawicieli tego rzędu:
mocny, dłutowaty dziób, czepne nogi z 2 palcami skierowanymi do przodu
i 2 do tyłu, sztywne sterówki, służące jako podpora podczas kucia,
i długi, pokryty lepką śliną język z zadziorkami na przodzie,
przystosowany do wyciągania owadów z ich chodników.
Wykucie dziupli z eliptycznym otworem wlotowym średnicy 4,5-5,5 cm
zajmuje mu 2-3 tygodnie ciężkiej pracy.
Najczęściej usytuowana jest ona na wysokości kilku metrów,
ale często można je spotkać zaledwie 1m nad ziemią.
Pokarm dzięcioła dużego jest dość różnorodny, jego podstawę
stanowią jednak żyjące w drewnie larwy chrząszczy, motyli i błonkówek,
a w okresie silnych mrozów - nasiona sosen i świerków.
Szczególnie interesujące są tzw. "kuźnie dzięciołów", w których ptaki
zakleszczają szyszki, aby łatwiej wydobyć z nich nasiona.